„Fashanar eru mjög skemmtilegir“
en silkihænum er illa við að blotna
VIÐTAL VIÐ HERBERT PÉTUR GUÐMUNDSSON OG INGIBJÖRGU RANNVEIGU INGÓLFSDÓTTUR Í ÁSGARÐI
Hjónin Herbert Pétur Guðmundsson og Ingibjörg Rannveig Ingólfsdóttir búa í Ásgarði á Reykjanesi, milli Garðs og Sandgerðis. Þar ala þau kjötdúfur og lynghænur fyrir Grillmarkaðinn. Hrefna Sætran spjallaði við skötuhjúin.
Borðið þið mikið af eggjum sjálf?
Herbert: Dóttir okkar borðar þau mikið í morgunmat. Við gefum líka aldraðri konu sem býr hér í nágrenninu eggin sem seljast ekki – hún bakar úr þeim. Annars er uppáhaldsmaturinn okkar villisvín. Því miður fást þau ekki á Íslandi.
Hvernig líður dæmigerður dagur hér á Ásgarði?
Ingibjörg: Við erum alltaf á fullu hér á bænum. Þessi búskapur krefst þess sem betur fer ekki að við vöknum eldsnemma á morgnana svo við leyfum okkur að sofa dálítið út. Við erum svo komin á fullt um hádegi. Á hinn bóginn þurfum við oft að vaka heilu næturnar í sauðburðinum.
Hvaða fugla haldið þið?
Herbert: Við erum mjög miklir fuglavinir og eggin eru okkar lifibrauð. Við erum með lynghænur, kínverskar silkihænur, amerískar hænur og svo
auðvitað kjötdúfurnar sem við ölum fyrir Grillmarkaðinn. Við höfum líka verið með fashana sem eru mjög skemmtilegir.
Hamingjusamar en pempíulegar hænur
Ég sé að fuglarnir hafa mikið pláss og virðast sáttir. Hvernig alið þið þá?
Ingibjörg: Við erum með fáa fugla í búri svo þeim líði betur og hafi meira pláss til að verpa. Allir fuglarnir geta farið út hvenær sem er en þeir eru oft svo miklar pempíur, sérstaklega silkihænurnar. Þær vilja alls ekki blotna og líður best inni. Það fer líka best á með fuglunum ef kynin eru aðskilin, þau hafa mjög ólíkt skap. Við setjum eggin svo í útungunarvél og þar gerast hlutirnir. Eggin taka mislangan tíma að klekjast. Lynghænueggin eru um 17 daga að klekjast.
Hver er munurinn á íslenskum og amerískum hænum?
Herbert: Amerísku hænurnar eru miklu kjötmeiri og geta orðið allt að fjögur kíló. Þær eru líka miklu hljóðlátari en þessar íslensku og hanarnir eru ekki með eins mikil læti á morgnanna.
Áhugafólk um kanínur og fjólublátt grænmeti
Hvernig hófst þetta fuglaævintýri?
Ingibjörg: Við vorum bæði mjög áhugasöm um náttúruna hér þegar við fluttum í Ásgarð, um 1998. Við erum nú með friðlýst æðarvarp og höfum einnig hlúð að kríuvarpinu. Hér er næst- stærsta kríuvarp á landinu og við verjum það gegn ágangi manna og dýra með dyggri aðstoð minkaveiðihundanna okkar.
Eruð þið með fleiri dýr á bænum?
Herbert: Við erum með hesta sem við seljum mest til útlanda og svo erum við með kanínur. Við sáum gæludýraverslunum eitt sinn fyrir kanínum en hættum því. Nú seljum við þær aðallega til annarra bænda og áhugafólks um kanínur. Ég er einn af stofnendum Kanínuræktarfélags Íslands og sit nú í stjórn. Við erum líka með kindur og lömb en kindurnar eru bara fyrir okkur.
Eigið þið ykkur einhver áhugamál?
Herbert: Skotveiði er númer eitt, tvö og þrjú. Erlendir skotveiðimenn koma til mín og ég fer til þeirra. Ég var núna að koma frá Þýskalandi þar sem ég veiddi mér villisvín.
Ingibjörg: Ég rækta grænmeti og jurtir. Ég er nýbúin að sá fyrir fjólubláum gulrótum og setja niður fjólubláar kartöflur sem eru kallaðar Blálandsdrottningar. Allt sem viðkemur náttúru og dýrum heillar mig.